Συχνά προέρχεται από την προσπάθεια να είμαστε κάποιος άλλος όταν βρισκόμαστε μαζί τους.
Υπάρχει μια κούραση η οποία δεν μοιάζει με καμία άλλη. Δεν προέρχεται από τη δουλειά ούτε από την έλλειψη ύπνου και πολλές φορές δεν προέρχεται ούτε από τους ανθρώπους.
Είναι εκείνη η σιωπηλή εξάντληση που νιώθεις όταν επιστρέφεις σπίτι μετά από μια συνάντηση.
Μπορεί να πέρασες όμορφα.
Να γέλασες.
Να μίλησες.
Να ένιωσες ότι όλα κύλησαν φυσιολογικά.
Κι όμως…
μόλις κλείσει η πόρτα πίσω σου, αισθάνεσαι σαν να άδειασε μέσα σου κάθε σταγόνα ενέργειας.
Και τότε εμφανίζεται η ερώτηση:
«Τι μου συμβαίνει;»
Ίσως δεν κουράστηκες από τους ανθρώπους.
Ίσως κουράστηκες από την προσπάθεια να υπάρξεις ανάμεσά τους. Το σκέφτηκες ποτέ αυτό?
Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να συναντώ ανθρώπους και στο να διαχειρίζομαι διαρκώς τον εαυτό μου μπροστά στους ανθρώπους.
Για πολλούς ανθρώπους, κάθε κοινωνική επαφή είναι μια αόρατη διαδικασία συνεχούς αυτορρύθμισης.
Να παρακολουθούν τις αντιδράσεις των άλλων.
Να προβλέπουν τι μπορεί να ενοχλήσει.
Να φιλτράρουν τις λέξεις.
Να συγκρατούν συναισθήματα.
Να χαμογελούν όταν δεν το νιώθουν.
Να προσπαθούν να μην απογοητεύσουν κανέναν.
Κάθε μία από αυτές τις διεργασίες καταναλώνει νοητική και συναισθηματική ενέργεια.
Και το παράδοξο είναι ότι συνήθως δεν τις αντιλαμβανόμαστε.
Τις έχουμε κάνει τρόπο ύπαρξης.
Το σώμα πληρώνει το κόστος της προσαρμογής
Υπάρχει κάτι που συχνά ξεχνάμε.
Η προσαρμογή δεν συμβαίνει μόνο στις σκέψεις.
Συμβαίνει και στο σώμα.
Όταν προσπαθείς να μην εκφράσεις τον θυμό σου…
όταν κρατάς μέσα σου τη στενοχώρια…
όταν χαμογελάς ενώ μέσα σου υπάρχει ένταση…
οι μύες σφίγγουν ανεπαίσθητα.
Η αναπνοή γίνεται πιο ρηχή.
Το νευρικό σύστημα παραμένει σε διαρκή επαγρύπνηση. Δεν χαλαρώνει, δεν ξεκουράζεται.
Είναι σαν να κρατάς έναν μυ σε σύσπαση επί ώρες. Κάποια στιγμή δεν πονά επειδή είναι αδύναμος, πονά όμως επειδή δεν του επιτράπηκε ποτέ να χαλαρώσει.
Ίσως κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και μέσα στις σχέσεις μας.
Δεν γεννηθήκαμε για να παίζουμε ρόλους
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι έχουν έναν «κοινωνικό εαυτό», έναν εαυτό ο οποίος δημιουργήθηκε όχι απαραίτητα για να εκφράζει αυτό που είναι… αλλά για να εξασφαλίζει την αποδοχή από το κοινωνικό περίγυρο.
Για κάποιους σημαίνει να είναι πάντα οι δυνατοί.
Για άλλους οι ευγενικοί.
Οι χρήσιμοι.
Οι αστείοι.
Οι ήρεμοι.
Οι άνθρωποι που δεν δημιουργούν ποτέ πρόβλημα.
Ο ρόλος αυτός μπορεί κάποτε να υπήρξε απαραίτητος.
Όμως ο κάθε ρόλος έχει το δικό του κόστος και το κόστος είναι ότι, όσο περισσότερο υπηρετείς τον ρόλο, τόσο λιγότερο χώρο αφήνεις στον αυθεντικό εαυτό σου να αναπνεύσει. Πνίγεις δηλαδή τον αυθεντικό σου εαυτό.
Η εξάντληση ίσως δεν είναι πρόβλημα.
Ίσως είναι μήνυμα.
Ίσως το σώμα δεν σου λέει ότι πρέπει να απομακρυνθείς από τους ανθρώπους.
Ίσως σου λέει ότι χρειάζεται να σταματήσεις να απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου κάθε φορά που βρίσκεσαι μαζί τους.
Και αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική συζήτηση.
Μια διαφορετική ερώτηση
Ίσως, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα νιώσεις αυτή την εξάντληση, αντί να αναρωτηθείς:
«Γιατί κουράζομαι από τους ανθρώπους;»
αναρωτήσου:
«Πόσο επιτρέπω στον πραγματικό μου εαυτό να υπάρχει μέσα στις σχέσεις μου;»
Γιατί πολλές φορές δεν μας εξαντλεί η παρουσία των άλλων.
Μας εξαντλεί η συνεχής προσπάθεια να αξίζουμε την παρουσία τους.
Παρακολούθησε το βίντεο:
