Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή που συνήθως είναι αθόρυβη αλλά καθοριστική, όπου κάτι αλλάζει ριζικά. Όχι επειδή βρέθηκε η λύση. Ούτε επειδή εμφανίστηκε ο σωστός άνθρωπος. Αλλά επειδή σταματάς να περιμένεις… να έρθει κάποιος να σε σώσει.
Σταματάς επιτέλους να ελπίζεις ότι κάποιος θα έλθει να σε σώσει, και να σε πάρει από το χέρι για να σου δείξει τί είναι σωστό.
Και εκεί, χωρίς τυμπανοκρουσίες, αλλάζει το εσωτερικό σου τοπίο αλλά και η οπτική με τη οποία αντικρύζεις τον κόσμο.
Η ψευδαίσθηση της σωτηρίας
Από μικροί μαθαίνουμε — άρρητα αλλά σταθερά — ότι κάπου έξω υπάρχει μια μορφή που θα μας πάρει από το χέρι. Ένας άνθρωπος, μια σχέση, ένας γονέας, ένας θεραπευτής, ένας εργοδότης, μια “καλή ευκαιρία”. Κάποιοςπου θα έρθει και θα βάλει τάξη στο χάος που επικρατεί στο κεφάλι και στη ζωή μας.
Το βλέπουμε στις σχέσεις: «Όταν με αγαπήσει αρκετά, θα ηρεμήσω.»
«Αν αλλάξει εκείνος, θα είμαι καλά.»
Το βλέπουμε στη δουλειά: «Όταν βρω τη σωστή θέση, θα νιώσω επιτέλους επάρκεια.»
Το βλέπουμε και στη θεραπεία: «Πες μου τι να κάνω για να φύγει αυτό που νιώθω.»
Όσο όμως περιμένεις, αναστέλλεις τη ζωή σου. Δεν κινείσαι. Δεν επιλέγεις. Δεν ρισκάρεις.
Η αναμονή δεν είναι παθητικότητα μόνο.
Είναι μεταβίβαση ευθύνης. Είναι ένα αόρατο συμβόλαιο που λέει: κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα από εμένα για μένα. Αλλά τελικά ποιος ξέρει καλύτερα τί είναι καλό για εσένα, εκτός από… εσένα;
Η στιγμή της ρήξης
Όταν σταματάς να περιμένεις, δεν νιώθεις αμέσως δυνατός. Νιώθεις μόνος.
Γιατί χωρίς «σωτήρα» καταρρέει το αφήγημα. Δεν υπάρχει πια θύμα. Ούτε σωσίβιο. Ούτε άλλοθι.
Μένεις εσύ. Γυμνός από ρόλους. Αντιμέτωπος με τις επιλογές σου.
Πρακτικά, αυτό μπορεί να μοιάζει έτσι:
- Να σταματάς να εξηγείς ξανά και ξανά τον πόνο σου, περιμένοντας κατανόηση.
- Να αναγνωρίζεις ότι μια σχέση δεν αλλάζει, όσο κι αν προσπαθείς.
- Να βλέπεις καθαρά ότι κάτι σε εξαντλεί — και να μην το ωραιοποιείς.
Και αυτό πονάει. Γιατί η ευθύνη δεν είναι ρομαντική. Είναι γυμνή.
Το πραγματικό pivot
Κάπου εκεί όμως συμβαίνει το ουσιαστικό pivot. Σηκώνεσαι. Όχι επειδή είσαι έτοιμος. Αλλά επειδή έπαψες να περιμένεις.
Πρακτικά, το pivot φαίνεται σε μικρές αλλά καθοριστικές κινήσεις:
- Λες ένα «όχι» χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να το δικαιολογήσεις.
- Μένεις με το συναίσθημά σου, το βιώνεις, χωρίς να ζητάς άμεση ανακούφιση σε κάτι περιστασιακό.
- Κάνεις μια επιλογή που σε φοβίζει, αλλά σε ευθυγραμμίζει και σε φέρνει πιο καντά στος στόχους σου.
Και τότε αναδύεται μια αλήθεια δύσκολη αλλά απελευθερωτική: κανείς δεν ήρθε ποτέ για να σε σώσει και ούτε πρόκειται.
Οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή σου δεν ήταν σωτήρες. Ήταν καθρέφτες.
Σου έδειξαν: πού δεν έβαζες όρια. πού πρόδιδες τον εαυτό σου. πού περίμενες αντί να σταθείς.
Και αυτή η επίγνωση δεν σε μικραίνει. Σε γειώνει. Σε φέρνει σε επαφή με την υπαρκτή πραγματικότητα.
Από τη σωτηρία στην αλήθεια
Από εκεί και πέρα αλλάζει η ποιότητα των σχέσεων. Δεν ζητάς να σε πάρουν από το χέρι. Ζητάς συνάντηση. Μια συνάντση με ίσους όρους, χωρίς να παρακάμπτεις τις επιθυμίες και τα όνειρα σου. Αν ταιριάζει καλώς, αν όχι απλά συνεχίζεις την πορεία σου χωρίς να συμβιβάζεσαι.
Αλλάζει ο τρόπος που στέκεσαι στο σώμα σου. Αρχίζεις να ακούς την ένταση, την κόπωση, το σφίξιμο — όχι ως πρόβλημα, αλλά ως πληροφορία. Γιατί όταν δίνουμε χρόνο και ακούμε το σώμα μας μπορουμε να θεραπευτούμε.
Αλλάζει και η θεραπευτική διαδικασία. Η θεραπεία δεν είναι πια χώρος σωτηρίας. Είναι χώρος αλήθειας.
Δεν ζητάς πια σωτηρία. Ζητάς παρουσία.
Και η αλήθεια, όσο απαιτητική κι αν είναι, δεν σε κουβαλά. Σε στηρίζει να σταθείς.
Ένα τελευταίο, ουσιαστικό κάλεσμα
Αν διαβάζοντας αυτό το κείμενο νιώθεις ότι κάτι μέσα σου αναγνωρίζει αυτή τη μετάβαση, αν δεν ψάχνεις άλλες πληροφορίες αλλά μια ουσιαστική εμπειρία αλλαγής,
προσφέρω online και δια ζώσης θεραπευτικές και συμβουλευτικές συναντήσεις, με έμφαση στη σωματική επίγνωση, τη συναισθηματική ωρίμανση και την ανάληψη ευθύνης για τη ζωή σου.
📩 Επικοινώνησε μαζί μου ή γράψε μου στα σχόλια και θα σου απαντήσω προσωπικά.
Η αλλαγή δεν ξεκινά όταν σε σώζουν. Ξεκινά όταν αποφασίζεις να σταθείς.
Παρακολούθησε το βίντεο μου:
